11Steden Spakenplan

In 2040 is het Noorden bevrijd van haar minderwaardigheidscomplex. Krampachtig is een eeuw lang geprobeerd om het rijke “Westen” na te apen, om vergelijkbaar haar krenten uit de economische pap mee te pikken. Te lang is gewed op wat in 2040 verouderd welvaartsperspectief blijkt. Lang is er visieloos ingezet op elk willekeurige werkgelegenheid. Elk bedrijf kreeg als een vorm van concurrentievervalsing te veel goedkope ruimte aangeboden voor weer een paar fte werkgelegenheid. Deze werkgelegenheid bleek vaak van korte duur en al bijna nooit duurzaam. 

Doordat het Noorden 25 jaar eerder eindelijk met visie haar sterke punten heeft benut, is het in 2040 bij uitstek het landsdeel geworden, waar mensen graag wonen, werken en recreëren. Dat allemaal door het begrip mobiliteit anders te gaan benaderen.

De Cambuurfiets

Wanneer je een auto bezit die, laat ik zeggen, ‘al wat op jaren is’ , is het handig om een alternatief  achter de hand te hebben. Zo heb ik althans recent ervaren. Mijn Ford focus (‘Je blijft er in rijden’ luidde -naar nu blijkt- ooit de te optimistische reclameleus) liet het onaangekondigd afweten zodat ik met de kloten voor het blok stond. Een fiets-bevlogen collega had mij al eens op een alternatief gewezen dat hij zo’n beetje omschreef als het ei van Columbus. De OV-fiets. En ik moet zeggen, hij had gelijk.

Het Europaplein en de wet van Brever

Graag wil ik het verhaal vertellen van 2 personen, voor wie het Europaplein een belangrijk rol speelt in keuzes die zij maken.

Eerst hebben we Ingrid uit de Schrijversbuurt in Leeuwarden. Ingrid is een druk bezette moeder van 3 kinderen. Ze werkt, is maatschappelijk actief en voedt samen met haar man de kinderen op. Ingrid wil zoveel mogelijk op de fiets de stad in. En zeker wil ze dat haar opgroeiende kinderen op de fiets naar school kunnen, naar hun vriendjes, naar de sportvereniging of hobbyclub. En dat ze dat ook steeds meer zelfstandig kunnen doen.

Bij het huidige Europaplein durft ze dat niet aan:

De leasefiets: een treurig verhaal

Friesland Lease stapt in elektrische fiets. Mijn oog bleef direct hangen bij die kop op de economiepagina van de Leeuwarder Courant. Helaas gebeurde dat op een ongelegen moment. Terwijl mijn blik over de krant dwaalde, hoorde ik aan mijn rechteroor de stem van mijn moeder. Uitgebreid deed zij aan de telefoon verslag van de begrafenis van een goede vriendin. De vriendin was al aardig op leeftijd en het was een mooie begrafenis, maar toch... het bleef een treurige kwestie. Mijn moeder had dan ook mijn volledige aandacht, tot ik dus dat bericht zag.

Geld verdienen met je lidmaatschap

Langzamerhand is het ledenblad van de Fietsersbond: de VogelVrijeFietser voor mij een blad geworden, wat ik van voor tot achter lees. Zo was daar in het laatste nummer een mooi verhaal over een onschuldig youtube filmpje van Mark Wagenbuur over de normale fietsspits in Utrecht. Die is inmiddels uitgegroeid tot een Youtube hit met een miljoen views. Voor Amerikanen is dit blijkbaar een ander Universum.

Veel van de andere bladen zoals die van GreenPeace, de NS, de zorgverzekeraar, It Fryske Gea komen veelal niet uit hun plastic omhulsel. Laten we zeggen door tijdgebrek. Voor de VVF heb ik wel altijd tijd. Zoals het een moderne maatschappelijke organisatie betaamt, krijg je er voor dezelfde prijs gratis wat marketingrommel bij. Meestal gaat dat dan ongezien naar de stapel oud papier. Dat was ik ook van plan met de laatste bijsluiter. Een simpel A5 formaat papiertje met heel veel kleine lettertjes. Waarom weet ik niet, maar ik las het toch even.

Loslaten

Er fiets een meisje in Bilgaard. Een klein meisje. Heel klein. Zó klein, dat ik automatisch zoek naar een begeleidende vader of moeder. Die er niet is. Even vraag ik me af of ik moet ingrijpen. Meisjes van amper vier jaar horen niet alleen in het echte verkeer te fietsen. Ik grijp niet in, kantenkoppen vrezend (‘niemand greep in…’). Gelukkig blijven die uit.

Fiets naar je werkdag

“Oh ja en dan rijd ik morgen dus niet met jou mee, ik ga op de fiets naar het werk.” Hmmm, mompelde manlief, diep in gedachten achter de zijn computer. Even later draaide hij zich verbaasd om. “Hoezo, ik rijd niet met jou mee? Je rijdt toch nooit met mij mee, je gaat altijd op de fiets naar je werk.” Aha, ik had de aandacht.

Weet jij hoever ik net gefietst heb?

“Maris, we zoeken eerst iemand die dit kan repareren. Eerder vertrekken we echt niet. Ik hou er niet van dat mijn kilometerteller het niet doet.” Mijn moeder was vastberaden. Ik moest er een beetje om lachen.

Ferslaving

"Verslaving is een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte of stof niet, of heel moeilijk los kan laten. Het gedrag van de persoon is voornamelijk gericht op het verkrijgen en innemen van het middel, of het handelen naar de gewoonte, ten koste van de meeste andere activiteiten. Als het lichaam deze stof of gewoonte dan moet loslaten kunnen er ernstige ontwenningsverschijnselen optreden bij deze persoon".

Wat in begjin fan myn earste stikje tekst op "Blijdatikfiets"! Unyk foar mij. Want myn toetseboerd kin allinne mar Fryske letters. Ik haw de boppesteande tekst dan ek kopieard en plakt fanút Wikepedia. Fan dat kopiearjen en plakken rekket myn toetseboerd net fan oerstjoer. Jim begripe it fansels al: myn stikjes wurde Fryske stikjes. Want ik ûndergean mei nocht in twatal ferslavingen. De Fryske taal en it fytsen. Ik bin der net foar opnommen. Ik stean ek net ûnder tafersjoch fan ien of oar buro om mij fan myn ferslaving ôf te helpen. It is krekt oarsom. Ik krij it gefoel dat ik hieltyd mear romte krij om myn ferslaving stevich yn mij sels te ferankerjen.
Moai dat wij mei-elkoar de fyts en it fytsen sintraal stelle op dizze blog. Want oer it fytsen is altyd wat te skriuwen. Fan dizze wenwurkferkearfytser en fakânsjefytser sille jim grif mear lêze. En at jim freegje wa bisto, dan sitear ik in tekst út it teaterprogramma fan Sult
"Ik wol wêze wa't ik bin
myn woartels hoedzje dêr't ik kin
Myn wjukken útslaan nei eigen sin
it libben boartsje sa't ik bin"



Yn de simmer fan 2010 fytsten wij fan Basel nei Wommels en kamen bij de Lorelei lâns. It plak wêr't de Rijn bochtich is en wêr't no de skippen allegear lizze te wachtsjen op in sonken tanker.
Skriuwe dat doch ik ek op op dizze blog

Futurologen van de klei: ga fietsen!

In Winsum organiseert de gemeente Littenseradiel vanavond een toekomstdebat. Voer voor futurologen zou je denken. Maar niet in deze prachtige plattelandsgemeente. Hier blijft men liever met beide benen in het gras staan.

Toerist in eigen stad

Nog even deze licentie invoeren en dan trek ik mijn jas aan. Over een halfuurtje komt de Twitterfiets. Ik heb het amper gedacht, of de telefoon gaat. De receptionist meldt dat er een man met een fiets voor me is. En wat voor fiets: knaloranje, een van mijn favoriete kleuren. Een krat voorop en een comfortabel hoog stuur. Natuurlijk is hij voorzien van forse stickers die duidelijk maken dat dit De Twitterfiets is.

Twitterfiets

Maandag 27 december is het zover: dan start mijn Twitterfiets-week. De Twitterfiets is een opvallende oranje fiets. Hij twittert niet zelf, maar het is de bedoeling dat je over hem twittert.