Feilich fytse

Feilichheid foar fytsers je soene tinke en wolle dat it foarop stiet bij oerheden.
Je soene tinke dat feilichheid net bûn is oan grinzen.
Net oan provinsjegrinzen en seker net oan gemeentegrinzen.
Je soene it tinke......
De praktyk is oars.
At ik fanút Wommels nei Snits fyts kin ik foar de "feilige" binnenpaad route fytse fia Reahûs en Turns.
At je de gledde feeroasters, de drek paden en it altyd mei grutte plazzen oerstreamde betonpaad krekt foarbij Reahûs foar leaf nimme wolle.

Gemeente Leeuwarden fietsendief

De gemeente Leeuwarden gaat voortvarend te werk bij het opruimen van foutief gestalde fietsen bij het N.S. station. Na een opknapbeurt rond het station blijkt nog steeds dat er een nijpend tekort is aan mogelijkheden om de fiets daar als forens te stallen. De gemeente hanteert het “protocol fietsenverwijderen 2011”. Fietsen die niet juist in de stalling zijn gezet, er half buiten of op een plaats waar niet gestald mag worden – en dat zijn alle plekken rond het station behalve de fietsenstalling  -  getooid worden met een label van de AFAC Leeuwarden met de dringende boodschap om de fiets binnen 4 uur te verwijderen. Voldoet men daar niet aan dan wordt het slot van de fiets doorgeknipt en de fiets op grond van het protocol afgevoerd naar de fietsenopslag van AFAC.  Tegen betaling van €. 25,00 kan vervolgens de fiets weer worden afgehaald door de eigenaar van de fiets.

De grootste fietsendief van Leeuwarden
Men zou zeggen dat dit alleszins redelijk is. Helaas wordt op geen enkele wijze rekening gehouden met het feit dat mensen die met het openbaar vervoer reizen en de fiets stallen bij het N.S. station om de reis per trein voort te zetten. Dat deze treinreizigers doorgaans niet binnen 4 uur weer terug zijn in Leeuwarden o.a. door het werken elders.  Een  praktijkvoorbeeld van het optreden van de gemeente is het volgende:

Het Europaplein en de wet van Brever

Graag wil ik het verhaal vertellen van 2 personen, voor wie het Europaplein een belangrijk rol speelt in keuzes die zij maken.

Eerst hebben we Ingrid uit de Schrijversbuurt in Leeuwarden. Ingrid is een druk bezette moeder van 3 kinderen. Ze werkt, is maatschappelijk actief en voedt samen met haar man de kinderen op. Ingrid wil zoveel mogelijk op de fiets de stad in. En zeker wil ze dat haar opgroeiende kinderen op de fiets naar school kunnen, naar hun vriendjes, naar de sportvereniging of hobbyclub. En dat ze dat ook steeds meer zelfstandig kunnen doen.

Bij het huidige Europaplein durft ze dat niet aan:

In de Borniastraat wil je niet wonen

Naar Google Maps

Afgelopen zaterdagmiddag met een aantal nieuwe actieve leden in Leeuwarden op pad geweest om een aantal fietsknelpunten te inventariseren. Dat blijken er toch nog wel wat te zijn. Toch herinner ik me van de dag vooral de Borniastraat. In de afdelingsvergadering is de situatie wel eens aan de orde geweest, maar de plattegrond of streetview van Google Maps kan toch niet op tegen een veldinspectie. De beleving werd waarschijnlijk nog versterkt door het moment van de dag / week / maand.

Met minder hinder op de fiets

“We spreken niet van een project, maar van een programma. Leeuwarden Vrij-Baan bestaat uit wel veertig projecten die met elkaar de bereikbaarheid van onze stad verbeteren.” Tegenover mij zit Durk Bergsma, programma manager Infrastructuur en Bereikbaarheid bij de Gemeente Leeuwarden. Enthousiast vertelt hij over de klus waar hij al jaren aan werkt: Leeuwarden Vrij-Baan. Hij gelooft in het project, is ervan overtuigd dat al het verkeer in en rond Leeuwarden er baat bij zal hebben.

Overlastmaximalisatie

Al zeker vier weken kunnen fietsers in Leeuwarden niet op de normale manier via de Kanaalweg vanaf de rondweg naar het oosten rijden. Van deze situatie valt iets te leren.

Alle aandacht voor het Drachtsterplein

“Ik denk er serieus over van de week met de auto boodschappen te gaan doen”, mijn vriendin klinkt resoluut. Ik kijk haar verbaasd aan. Boodschappen met de auto? Mijn vriendin woont vlak achter het Drachtsterplein. Op de fiets is ze binnen mum van tijd bij het nabijgelegen winkelcentrum. Via het fietspad naar de Aldlânsdyk en dan alleen nog het plein oversteken. Ze is er zo snel, daar kan geen auto tegenop. “Hoezo doe jij tegenwoordig boodschappen met de auto?” Ze kijkt me aan alsof ik een heel domme vraag gesteld heb.

Fytsers ôfstappe

Mei nocht kin ik werom sjen op it suksesfol heljen fan it ferkearsdiploma op 3 juny 1966. 11 jier âld. Grutsk wie ik doe. Want al myn probearjen om ek mar in kear in proefeksamen te dwaan foar it swimmen, rûnen op drama’s út. Foar de swimlearaar en foar mij. Noch altiten moat ik it sûnder swimdiploma en grutte wettereangst dwaan.

Een kastje en een muur bij het station

Het onderwerp kwam hier al eerder aan de orde. De overvolle fietsenrekken bij het station zijn een ergernis voor veel fietsers. Waarom niet een kleine uitbreiding van de fietsenstalling, vroeg Fokke zich alweer een tijdje geleden af in een mooie blog van Tjitske Bronkhorst. Fokke was diep geraakt dat de gemeente Leeuwarden zijn fiets aanmerkte als ‘weesfiets’. Maar dankzij Tjitske weten we dat Fokkes geen weesfiets is, integendeel.

Maar het asfalt is mooi

Wat een luxe, dit nieuwe rode asfalt. Het fietst heerlijk! Bewonderend kijk ik naar de al even fraaie rijbaan naast me. De Heliconweg is mooi geworden! Maar als fietser moet je vooral niet teveel om je heen kijken hier. Ik zie nog net op tijd de rare, versmalde slinger in het fietspad ter hoogte van het WTC. Met aan weerskanten drie grijze betonblokken. Welke gek…schiet door me heen.  Ik stap af. Waar is dit goed voor?

De smalle weg naar het WTC kruist hier het fietspad, maar ik kan me niet voorstellen dat het daarmee te maken heeft. Dat zou de wereld op zijn kop zijn. Wie de weg op wil, moet uitkijken. De automobilist dus, in dit geval. Dan werp je geen hindernissen op voor verkeersdeelnemers die voorrang hebben. Als dat zo zou zijn, weet ik er nog wel een paar. Flink wat scherpe bochten en betonblokken in de rijbaan van de Tesselschadestraat bijvoorbeeld, voor als er onoplettende fietsers oversteken.

Maar wat dan wel het doel van deze rare slinger is, en van die betonblokken? Welke sadist bedenkt grijze betonblokken in een fietspad? Wie even niet oplet en rechtdoor gaat, kan het fietsen voorlopig wel vergeten. Of erger. Zeker in donker zijn de onverlichte blokken levensgevaarlijk. Als het echt niet anders kan, maak ze dan tenminste opvallend gekleurd en reflecterend. 

Ik fiets verder, om linksaf de Tesselschadestraat in te slaan. Mooie grote rotonde. Even kijken, waar is de fietsersoversteek? Die is er niet. Ik moet doorfietsen tot vlak voor de Hermesbrug, daar oversteken en dan hetzelfde stuk weer terug om in de Tesselschadestraat te komen. Voor een veilige oversteekplaats heb ik dat graag over, maar niet voor deze, met van beide kanten een stroom auto's. Je zult hier maar moeten oversteken tijdens de drukke ochtend- of avondspits. Ook hier past slechts één kwalificatie: gevaarlijk.

Ik heb geen zin de situatie hier nog verder te verkennen. Terwijl ik echt geen angstige fietser ben. Maar je nek breken over een betonblok of omver gereden worden tijdens een gevaarlijke oversteek,  lijkt me hier een reeël risico. Verderop schijnt nog zo’n onlogische fietsersoversteek te zijn, waarbij je aan de overkant een heel eind terug moet rijden. Het zal wel. Ik heb het wel bekeken hier.